2027 ප්‍රංශ ජනාධිපතිවරණය ඉලක්ක කරමින් ජන්-ලූක් මෙලන්ෂොන් ඉදිරිපත් කරන රැඩිකල් අභියෝගය, වාමාංශික දේශපාලනයේ අපේක්ෂා සහ සීමාවන් යළිත් කරළියට ගෙන එයි. එහෙත් සැබෑ සමාජ පරිවර්තනයක් තීරණය කරනු ඇත්තේ මැතිවරණ ජයග්‍රහණයකින් නොව, වැඩබිම්වල සහ වීදිවල සංවිධානය වන කම්කරු හා තරුණ අරගලයෙනි.
සෙනසුරාදා (නොවැම්බර් 7) පැවැති රැස්වීමකදී, පුද්ගලයන් 20,000ක පමණ සජීවී ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් ඉදිරියේ (තවත් දසදහස් ගණනක් අන්තර්ජාලය ඔස්සේ සම්බන්ධ වී සිටියදී), ජීන්-ලූක් මෙලන්ෂොන් (Jean-Luc Mélenchon) ප්‍රංශ ජනාධිපතිවරණය සඳහා සිය අභියෝගය නිල වශයෙන් ඉදිරිපත් කළේය. පසුගිය සති හය පුරා පැතිර ගිය මහජන විරෝධතා සහ කැරලිකාරීත්වය විසින් ලබාදුන් ශක්තියෙන් ධෛර්යමත් වූ ඔහු, විරෝධතාවලට සහභාගී වූ බොහෝ දෙනාගෙන් ලැබුණු දැඩි සහයෝගය හමුවේ, රැඩිකල් දේශපාලන පණිවුඩයක් ඉදිරිපත් කළේය.
“වඩාත් ආකර්ෂණීය වීමටත්, බෙදීම් ඇති කරන පුද්ගලයකු ලෙස පෙනී නොසිටීමටත්, මගේ දේශපාලන ස්ථාවරය මෘදු කරගන්නා ලෙස ඇතැම් විචාරකයන් මට උපදෙස් දෙනවා,” යැයි ඔහු සිනහවෙමින් පැවසීය. “මම එසේ කරන්නේ නැහැ. එය කිසිවකුට ඒත්තු ගැන්වීමට නොහැකි, නමුත් සියලු දෙනාම පිළිකුලට පත් කරන දේශපාලන උප්පරවැට්ටියක් පමණක් වේවි. ඒ අතර මමත් සිටිනවා. අපි කරන්නට යන දේ පැහැදිලිවම කියා සිටීමට අදහස් කරනවා. මොකද අපි ඒ දේවල් ඇත්තටම ක්‍රියාත්මක කරනවා!
‘අපි අපේ වැඩපිළිවෙළ ක්‍රියාත්මක කළ යුතුයි. සම්පූර්ණ වැඩපිළිවෙළම ක්‍රියාත්මක කළ යුතුයි!’
රැස්වීම ආරම්භයේදීම ඔහු මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය. “මට ඉදිරිපත් කළ හැකි එකම තාර්කික යෝජනාවක් තිබෙනවා. සියල්ල වෙනස් විය යුතුයි.”
මැතිවරණයේ පළමු වටය ජයගෙන ඉදිරියට යාමට නම්, රැඩිකල් ස්ථාවරයක් ගත යුතු බවත්, වර්තමාන මහජන කැරලිකාරීත්වයේ මනෝභාවය සමඟ පෙළගැසිය යුතු බවත් මෙලන්ෂොන් හොඳින් දනී.
ලෙ පෙන් (Le Pen) සමඟ පැවැත්වීමට නියමිත දෙවැනි වටයේ තරගය පිළිබඳ මත විමසුම් දෙස බලා ඔබේ විශ්වාසය බිඳවැටීමට පටන් ගත්තොත්?
“2027 මැතිවරණය හසුරුවා ගැනීමට උත්සාහ කරන අය නැවත නැවතත් කියන කතාව අපි හැමෝම දන්නවා. ඔවුන්ගේ පළිඟු බෝලයෙන් අනාවැකි කියන විට, දෙවැනි වටයේදී අපි දැනටමත් පරාජය වී අවසන්. බ්‍රසීලයේ ලූලාටත් ඔවුන් එසේම කිව්වා!
දෙවැනි වටයේ පරාජය දැනටමත් තීරණය වී ඇතැයි අනාවැකි පළ කරන අය, එසේ කරන්නේ දෙවැනි වටයේදී ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටීමට තමන් ගන්නා තීරණය කල්තියා සාධාරණීකරණය කරගැනීමට විය හැකියි. අපි අවසාන තත්පරය දක්වාම සටන් කරනවා. අවසානයේදී අපි ජයග්‍රහණය කරනවා.
“මිතුරනි, අරගලය ප්‍රතිඵල ලබා දෙනවා! සටන ආරම්භ කිරීමටත් පෙර පරාජය භාරගන්නා මානසිකත්වය පරාජය වේවා!”
තරුණ පරම්පරාවේ විශාල පිරිසක් දැන් තමන්ගේ අරගලයේ ප්‍රතිමූර්තිය ලෙස මෙලන්ෂොන් දකින බව ජීන්-ලූක් මෙලන්ෂොන් (JLM) දනී.
“ඔබේ දෙමාපියන්ට, ආච්චිලා සීයලාට ඒත්තු ගන්වන්න,” යැයි ව්‍යාපාරයේ ජාතික සම්බන්ධීකාරක මැනුවෙල් බොම්පා (Manuel Bompard) ඉල්ලා සිටියේය.
“ඔබේ මාමලාට සහ නැන්දලාටත් කතා කරන්න,” යැයි මෙලන්ෂොන් ඊට එක් කළේය. ඉරිදා පවුලේ රාත්‍රී ආහාර මේසයේදී දේශපාලන වාද විවාද ඇති කරමින් පවුලේ සාමකාමී වාතාවරණය බිඳ දමන අය ගැන ඔහු කළ ප්‍රශංසාවට රැස්ව සිටි පිරිසෙන් විශාල අත්පොළසන් නාදයක් ලැබිණි.
එය අතිශයින්ම බලගතු රැස්වීමක් විය. වීදිවල පැතිර යන මහජන අරගලයේ මනෝභාවයෙන් කොටසක් එම රැස්වීම තුළින් ප්‍රකාශයට පත් වූ අතර, බලාපොරොත්තුවක් ද සමාජය තුළ ව්‍යාප්ත කළේය. එය මිනිසුන්ට ආශ්වාදයක් සහ නව ජීවයක් ලබා දුන් අවස්ථාවක් විය.
“අපි සියල්ලෝම ගාසාහි දරුවෝ වෙමු!
ලොව පුරා සිටින මිලියන ගණනක් ජනතාව මෙන්ම, පලස්තීනය තුළ සිදුකරන අපරාධවලට එරෙහිව අපි දිගටම විරෝධය පළ කරනවා. ජන සංහාරය, යටත්විජිතවාදය සහ වර්ණභේදවාදය අවසන් කිරීම සඳහා අපි සටන් කරනවා.
අපරාධ, අසාධාරණකම් සහ අධිරාජ්‍යවාදී හා නව යටත්විජිතවාදී කොල්ලකෑම්වලට ගොදුරු වන සියලු දෙනා සමඟ අපි සහයෝගීතාවයෙන් සිටිනවා.
යුක්රේනයේ, ඉරානයේ, ලෙබනනයේ, කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයේ, සුඩානයේ, හයිටියේ සහ ලොව පුරා සෑම තැනකම පීඩාවට පත්වන ජනතාව සමඟ අපි සිටිනවා!”
— රීමා හසන් (Rima Hassan), යුරෝපා පාර්ලිමේන්තුවේ LFI නියෝජිතවරිය, සෙනසුරාදා පැවැති රැලියේදී.
එහෙත් ඊට පෙර දිනයේදී, ප්‍රංශය අකීකරු (La France Insoumise – LFI) දේශපාලන ව්‍යාපාරය ජනාධිපතිවරණ ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරය පදනම් කරගන්නා ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයට පත් කළේය.
ඒවායින් විශාල කොටසක්, ධනවාදී ප්‍රමුඛතා අභියෝගයට ලක් නොකර කිසිදු බරපතළ ප්‍රතිසංස්කරණයක් දිනාගත නොහැකි ලෝකයක, නැවත සකස් කර ඉදිරිපත් කළ ප්‍රධාන ධාරාවේ සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිපත්තිවලට බෙහෙවින් සමාන ය.
“පොදු අනාගතය” (The Future in Common) නමැති ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයේ නව සංස්කරණය පිටු 212කින් යුත් ග්‍රන්ථයකි. එහි ප්‍රතිපත්තිමය යෝජනා 1,069ක් අඩංගු වන අතර, ඒ අතරින් 238ක් 2022 වැඩපිළිවෙළට අලුතින් එකතු කළ යෝජනා වේ.
එහි ප්‍රධාන යෝජනා අතරට පහත කරුණු ඇතුළත් වේ.
- බදු අඩු කළ පසු මාසික අවම වැටුප යුරෝ 1,700ක් (පවුම් 1,420ක්) දක්වා ඉහළ නැංවීම.
- විශ්‍රාම යන වයස අවුරුදු 62 දක්වාත්, පසුව වසර 40ක සේවා කාලයක් සම්පූර්ණ කළ අය සඳහා අවුරුදු 60 දක්වාත් අඩු කිරීම.
- ඉන්ධන සහ අත්‍යවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍යවල මිල ගණන් කැටි කිරීම.
- ධනවතුන් මත පනවන බදු තරමක් ඉහළ නැංවීම.
- යුරෝ මිලියන 12කට (පවුම් මිලියන 10කට) වැඩි උරුමයන් සඳහා සියයට 100ක උරුම බද්දක් පැනවීම.
- ධනය මත පදනම් වූ බද්දක් (Wealth Tax) හඳුන්වා දීම.
- බැඳුම්කර වෙළෙඳපොළේ (Bond Markets) පීඩනය ලිහිල් කිරීම සඳහා ජාතික ණය ප්‍රමාණයෙන් කොටසක් ඒ සඳහා වෙන් කිරීම. (කෙසේ වෙතත්, මෙවැනි පියවරක් ගැනීමෙන් මූල්‍ය ආයතන දැඩි ලෙස කෝපයට පත්වනු ඇත.)
මේවා එම වැඩපිළිවෙළේ වඩාත්ම රැඩිකල් යෝජනා වේ.
පාරිසරික හදිසි තත්ත්වය සහ දුර්වල යෝජනා
මෙම වැඩපිළිවෙළ ආරම්භ වන්නේ පාරිසරික හදිසි තත්ත්වය (Ecological Emergency) පිළිබඳ මාතෘකාවෙනි. එහෙත් එහි ඉදිරිපත් කර ඇති යෝජනා දුර්වල මට්ටමක පවතී.
2033 වන විට හරිතාගාර වායු විමෝචනය සියයට 65කින් අඩු කිරීම එහි එක් යෝජනාවකි. (2022 වැඩපිළිවෙළේදී මේ සඳහා ඉලක්ක කර තිබුණේ 2030 වසරයි.)
එසේම, “2060 වසර වන විට හෝ ඊට පෙර” සියයට 100ක පුනර්ජනනීය බලශක්ති භාවිතයක් කරා ළඟාවීම තවත් ඉලක්කයකි. (2022 වැඩපිළිවෙළේදී මේ සඳහා නියම කර තිබුණේ 2050 වසරයි.)
ඊටත් වඩා සැකසහිත යෝජනාවක් වන්නේ, වයස අවුරුදු 25ට අඩු කාන්තාවන් සහ පිරිමින් සඳහා “මාස නවයක පාරිසරික සිවිල් සේවා බලහත්කාර බඳවා ගැනීමක්” (Ecological Civic Conscription) හඳුන්වා දීමයි. ඔවුන්ට අවම වැටුප ගෙවනු ලබන අතර, එහි “ප්‍රධාන කාර්යය වන්නේ දේශගුණික විපර්යාසවලට සම්බන්ධ අර්බුදවලට අනුව අපේ සමාජය හැඩගැස්වීමට සහාය වීමයි.”
පලස්තීනය, නේටෝව සහ නව ප්‍රංශය
1967 සිට අත්පත් කරගෙන සිටින සියලුම පලස්තීන භූමි ප්‍රදේශ සම්බන්ධයෙන් “පලස්තීන රාජ්‍යයේ ඵලදායී ස්වෛරීභාවය” සහතික කරන, පලස්තීන රාජ්‍ය දෙකේ විසඳුමක් (Two-State Solution) වෙනුවෙන් ජීන්-ලූක් මෙලන්ෂොන් පෙනී සිටිනු ඇත.
එහෙත්, පලස්තීන ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් පුද්ගල හා සාමූහික අයිතිවාසිකම් සහතික කිරීම සඳහා ඇති වෙනත් විකල්ප ද සලකා බලන බව LFI ප්‍රකාශ කරයි.
උදාහරණයක් ලෙස, “සමානාත්මතාවය මත පදනම් වූ ද්විජාතික රාජ්‍යයක්” (Egalitarian Binational State) පිහිටුවීම ද එවැනි විකල්පයක් ලෙස දක්වා ඇත.
නේටෝවේ ඒකාබද්ධ හමුදා අණදෙන ව්‍යුහයෙන් (NATO’s Integrated Command) “වහාම” ඉවත් වීමට යෝජනා කර තිබේ. එහෙත් නේටෝ සංවිධානයෙන්ම ඉවත් වීම සිදුකරන්නේ “අදියරෙන් අදියරට” ය.
“නව ප්‍රංශය” (Nouvelle France) පිළිබඳ සංකල්පය ද යළි තහවුරු කර ඇත.
“කාන්තාවන් වන ජනගහනයෙන් අඩක් මුළුමනින්ම පරිවර්තනය වී ඇති බව නොදැක ප්‍රංශය තේරුම් ගන්නේ කෙසේද? සංක්‍රමණයන් විසින් ප්‍රංශ ජනතාව කොතරම් දුරට වෙනස් කර තිබේද යන්න අපට නොපෙනී සිටිය හැකිද?”
ප්‍රංශ සමාජයේ යටත්විජිතවාදී මානසිකත්වය වෙනස් කිරීමේ අරමුණින්, “සිතීමේ රටාවන් යටත්විජිතවාදයෙන් නිදහස් කිරීම” (Decolonise Mindsets) සඳහා LFI යෝජනා කරයි.
ඒ යටතේ, 1961 ඔක්තෝබර් 17 වැනිදා ඇල්ජීරියානුවන් සමූලඝාතනය කිරීම, ජාතික සැමරුම් දිනයකදී රාජ්‍ය අපරාධයක් ලෙස නිල වශයෙන් පිළිගැනීමට යෝජනා කර ඇත.
තවත් නව යෝජනාවක් වන්නේ, පොලිස් නිලධාරීන් සඳහා අනිවාර්ය වෙනස්කම්වලට එරෙහි පුහුණුවක් (Anti-discrimination Training) සහතික කිරීමේ ක්‍රමයක් හඳුන්වා දීමයි.
ඇත්තටම? ඔබ ඉදිරියට යාමට සූදානම් වන්නේ මෙපමණ දුරක් පමණක්ද???
ප්‍රතිසංස්කරණවාදයේ සීමාවන් සහ මෙලන්ෂොන්ගේ ජයග්‍රහණයේ වැදගත්කම
බ්‍රිතාන්‍ය කම්කරු පක්ෂයේ ඇතැම් කොටස්වලට වුවද මෙම ප්‍රතිපත්තිවලින් බොහොමයක් පිළිගත හැකි වනු ඇත.
මට ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතියක් තිබුණේ නම්, මම මෙලන්ෂොන්ට සහාය දෙනු ඇත. මන්ද ඔහුගේ ජයග්‍රහණය දක්ෂිණාංශික බලවේගවලටත්, හාම්පුතුන්ටත්, ෆැසිස්ට්වාදීන්ටත් එල්ල වන දැවැන්ත පහරක් වන බැවිනි.
එවැනි ජයග්‍රහණයක් කම්කරුවන්ට සටන් කිරීමට අවශ්‍ය ආත්මවිශ්වාසය ලබා දෙනු ඇත. එමෙන්ම, වර්තමානයේ ක්‍රියාත්මක වන ශිෂ්‍ය හා කම්කරු අරගලවල බලය පිළිබඳ සංකේතයක් ද වනු ඇත.
එය පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත ක්‍රියාමාර්ගවලින් පමණක් ඵලදායී ලෙස මුහුණ දිය හැකි සමාජ අර්බුදයක් වේගවත් කරනු ඇත.
එහෙත්, ජීන්-ලූක් මෙලන්ෂොන් විප්ලවීය වෙනසක් ගෙන එනු ඇතැයි අපි මවා පෑමට අවශ්‍ය නැත.
මැතිවරණ වැදගත් ය. එහෙත් කම්කරුවන්ගේ සහ තරුණයන්ගේ අනාගතය තීරණය කරනු ඇත්තේ වැඩබිම්වල සහ වීදිවල සිදුවන අරගලයයි.
මෑත ඉතිහාසය දෙස බැලූ විට, මහජන අරගලවල ශක්තිය මත බලයට පැමිණ, පසුව තමන්ට සහාය දුන් ජනතාවටම එරෙහිව ප්‍රහාර එල්ල කළ “රැඩිකල්” ආණ්ඩු පිළිබඳ උදාහරණ රාශියක් අපට හමුවේ.
ග්‍රීසියේ සිරිසා (Syriza), චිලියේ බොරීක් (Boric) සහ ස්පාඤ්ඤයේ පොඩෙමොස් (Podemos) එවැනි උදාහරණ කිහිපයකි.
ධනපති පන්තියේ ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී බලයටත්, ඡන්දයෙන් පත් නොවූ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයන්ටත් එරෙහිව නැගී සිටීමට ඔවුන්ට නොහැකි විය.
ඔවුන්ට මූල්‍ය කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියාමාර්ගවල දැවැන්ත ප්‍රහාරයකට මුහුණ දීමට සිදු වූ අතර, අවසානයේදී ඔවුහු ඊට යටත් වූහ.
—————————————————————————————————–
කර්තෘ සටහන
ප්‍රංශයේ වර්තමාන දේශපාලන අර්බුදය, තරුණ හා කම්කරු විරෝධතා සහ 2027 ජනාධිපතිවරණය ඉලක්ක කරගනිමින් ජීන්-ලූක් මෙලන්ෂොන්ගේ නායකත්වයෙන් ඉදිරියට පැමිණෙන La France Insoumise (LFI) ව්‍යාපාරය පිළිබඳ මෙම ලිපිය, වාමාංශික දේශපාලනය තුළ පවතින අපේක්ෂා සහ ප්‍රතිවිරෝධතා විමසා බලයි.
මෙලන්ෂොන්ගේ ජයග්‍රහණයක් දක්ෂිණාංශික හා අන්ත දක්ෂිණාංශික බලවේගවලට එරෙහිව වැදගත් දේශපාලන පසුබෑමක් ඇති කළ හැකි වුවද, මැතිවරණ ජයග්‍රහණයක් යනු විප්ලවීය සමාජ පරිවර්තනයකට සමාන නොවන බව ලිපිය අවධාරණය කරයි.
විශේෂයෙන්ම සිරිසා, පොඩෙමොස් සහ චිලියේ බොරීක් ආණ්ඩුවේ අත්දැකීම් ඔස්සේ මතු කරන ප්‍රශ්නය වන්නේ, ධනවාදී රාජ්‍ය බල ව්‍යුහයන්ට අභියෝග නොකර සමාජවාදී හෝ රැඩිකල් ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කළ හැකිද යන්නයි.
මෙම ලිපිය ඉදිරිපත් කරන්නේ මැතිවරණ දේශපාලනය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් නොව, එය වැඩබිම්වල, වීදිවල සහ ජනතා සංවිධාන තුළ ගොඩනැගෙන ස්වාධීන මහජන අරගලය සමඟ සම්බන්ධ කිරීමේ අවශ්‍යතාවයි.
